Zoeken
  • Dafne

1 meter afstand

Bijgewerkt: 4 aug 2020

In Nederland geldt de anderhalve meter regel. In Singapore moet je 1 meter afstand houden. Verder mag je hier met maximaal 5 personen op stap en je mag maximaal 5 personen thuis ontvangen. Er wordt streng gehandhaafd. Ik probeer me er daarom aan te houden. Eerlijk gezegd ben ik niet eens zo bang het Coronavirus op te lopen of door te geven. Nee, ik ben vooral bang voor een boete of erger: gevangenisstraf of uitzetting. Overdreven? Nou, nee. Afgelopen week kwam me ter ore dat een gezin het land uit gezet is omdat het 6 personen thuis had ontvangen in plaats van de maximaal toegestane 5 personen. En het verhaal wordt nog erger. Een aantal dagen later hoorde ik van iemand dat alle aanwezigen ook nog een boete van 10.000 SD hadden gekregen (= zo’n 6.500 euro) en dat het ontvangende gezin (met kinderen) binnen 48 uur het land moest verlaten. Het is mij er dus alles aan gelegen me te houden aan de regels met betrekking tot afstand en maximaal aantal mensen.

In de praktijk blijkt het echter lastig. Zo kwam een collega van Eugenio bij ons dineren, een Fransman van Cambodjaanse afkomst, die me bij het afscheid een knuffel gaf. Ik weet niet wat de gewoontes zijn in Frankrijk en Cambodja, maar ik ben in deze tijd niet eens bereid om een hand te schudden. Nu geldt de afstandsregel vooral in (semi)openbare ruimtes, dus ook in ons zwembad. Gisteren ging ik baantjes zwemmen, toen er net wat jonge kinderen in het zwembad waren. Ter begroeting glimlachte ik naar ze, uit pure beleefdheid. Dat had ik beter niet kunnen doen, want prompt kwam er eentje naar me toe gezwommen, of beter gezegd gesparteld, want het had een zwemband om z’n middel en duidelijk geen zwemdiploma. Ik moet hier even bij opmerken dat ik met kinderen heb wat anderen met katten hebben. Ik heb een hekel aan kinderen, maar ze komen altijd naar me toe, zoals een kat ook altijd op schoot gaat zitten bij degene die de grootste hekel aan ze heeft of allergisch is. Nou ja, dat dus. Nu kan ik moeilijk beweren dat Max een ongelukje is geweest na al die IVF-pogingen, maar dat ter zijde. (Daarover een andere keer meer). Hoe dan ook, dat kind kwam naar me toe gesparteld en wilde z’n armen om me heen slaan. Ik dacht ‘het moet niet gekker worden’ en zwom snel weg, wat die andere kinderen blijkbaar leuk vonden, want die kwamen vervolgens ook mijn kant op. Ik moest er toen alles aan doen om die kinderen te ontwijken, want ons zwembad wordt 24/7 met een camera in de gaten gehouden en ik moet er niet aan denken dat ik gespot word met vijf kleuters om m’n nek. Met grote moeite lukte het me om die kids van me af te schudden. Volgende keer moet ik maar een rustiger moment kiezen om baantjes te trekken zodat ik me netjes aan de 1 meter afstand kan houden.

Dat is trouwens ook nog een dingetje. De Singaporezen hebben de gewoonte om hun kind zonder zwemdiploma gewoon in het diepe te gooien. Dochtertje van 3, hopla in het water en dan roepen ze erachteraan: ‘zwemmen kreng!’ Of ze doen hun kind wel een paar zwembandjes om, maar gaan vervolgens weg om zich de rest van de dag niet meer te laten zien. Soms is er een helper aanwezig om de kinderen in de gaten te houden, maar die gaat normaal gesproken naast het zwembad liggen met een bouquetreeks of ze gaat slapen. En je ziet het dan gewoon mis gaan. Zo was er een keer een jongetje dat met z’n step loeihard rond het zwembad scheurde. Ik dacht nog: ‘Dit gaat mis! Dit gaat mis!’ En toen ging het ook mis. Hij pleurde keihard het water in met z’n gewone kleren aan, en raakte natuurlijk, zal je net zien, nog net met z’n hoofd de rand. Ai! En ik kon op dat moment natuurlijk niks doen, want ik moest afstand houden. Best lullig.



71 keer bekeken2 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Danny