Zoeken
  • Dafne

Coronaleed

Bijgewerkt: 18 mei 2020

Het Coronavirus, social distancing, lockdown, we zijn het allemaal natuurlijk kotsbeu. En oh, wat hebben we het zwaar. In mijn geval: het zwembad in onze Condo is gesloten, geen dineetjes meer in fancy restaurants, m'n pilatesstudio is dicht, onze reis naar Japan gecanceld en ik kan nergens m'n rug laten masseren. Kortom: het is enorm incasseren. De afgelopen tijd zwolg ik dan ook, zeer terecht, in zelfmedelijden. Een paar dagen geleden kwam daar echter abrupt een einde aan. Allereerst begon ik me af te vragen waar Jackie, mijn schoonmaakster, nu eigenlijk van leeft. Ze mag al ruim een maand niet meer komen, dus ik sop momenteel zelf m'n huis. Eerst dacht ik nog: mooie bezuiniging, maar nu begon ik me toch af te vragen of Jackie eigenlijk nog wel een inkomen heeft. Ik besloot haar maar eens te vragen of ze geld nodig heeft. Dat bleek inderdaad het geval. Met het schaamrood op m'n kaken appte ik haar terug dat we het meteen in orde gingen maken. Ze was over de top dankbaar. Ik realiseerde me ineens dat veel mensen door de lockdown geen inkomsten meer hebben. Iets anders dat me deed beseffen dat mijn problemen toch betrekkelijk zijn waren de berichten over nieuwe grote uitbraken van het COVID-19 in de zogenaamde dormitories in Singapore. Dit zijn slaapzalen met stapelbedden in grote complexen met gedeelde faciliteiten, zoals een gedeelde keuken en badkamer. Eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord. Laagbetaalde tijdelijke arbeidsmigranten, uit onder meer China, Maleisië, Bangladesh en India, slapen in deze dormitories. Op dit moment is alles in de bouw stil gelegd en moeten de werkers op het complex blijven en zoveel mogelijk in de slaapzalen zelf. Daar zitten ze dicht op elkaar gepropt te wachten op betere tijden. Terwijl veel Singaporezen in grote vrijstaande villa's wonen met een eigen zwembad en vijf luxe auto's voor de deur, leven deze migrantwerkers onder schrijnende omstandigheden en werken voor een hongerloontje. Ik heb me er een beetje in verdiept. De meeste mensen hier, waaronder ook expats, denken dat de migranten het zo slecht nog niet hebben. Ze verdienen zo'n 18 Singaporese dollar (bijna 12 euro) per dag, en dat betekent dat ze lekker kunnen sparen voor een huis is hun vaderland Bangladesh, zo is de gedachte, maar niets is minder waar. Werken in Singapore was ooit dusdanig lucratief dat er een ware mensenhandel is ontstaan. Om hier te mogen werken moet er een behoorlijk bedrag betaald worden aan een 'labor contractor' (tussenhandelaar). Zo'n €3.500,- is niet ongebruikelijk. De meesten moeten geld lenen om in Singapore te kunnen gaan werken. Eenmaal hier is het plan om zoveel mogelijk geld te sparen, om de lening terug te betalen én om geld naar huis te kunnen sturen voor het onderhouden van een gezin of om te sparen voor een huis. Maar om dit te kunnen doen moet iemand zeker 5 jaar voor dezelfde werkgever werken. Hier gaat het mis, want meestal wordt een contract na een paar jaar al ontbonden. De Singaporese wetgeving lijkt op papier redelijke bescherming te bieden aan arbeidsmigranten, maar in de praktijk hebben werkgevers veel macht en kunnen ze ongestraft misbruik maken van hun laagopgeleide, vrijwel analfabete, werknemers. Zo maken arbeidsmigranten lange werkdagen, krijgen overuren vaak niet betaald, wordt er voor eten en levensonderhoud doorgaans teveel ingehouden op hun salaris en zijn ze onvoldoende verzekerd tegen ziekte en arbeidsongeschiktheid of niet op de hoogte van hun rechten. Het is niet zo dat de Singaporese overheid moedwillig arbeidsmigranten uitbuit, maar ze lijkt er ook niet veel tegen te ondernemen en indirect profiteert ze er ook van. Eigenlijk profiteren de rijken Singaporezen en de expats er ook van. En nu hebben de migranten er ook nog de lockdown bij gekregen. Het is zeer onwaarschijnlijk dat ze hun salaris doorbetaald krijgen.

Zo, ik kan m'n eigen misère weer relativeren. Die vakantie naar Japan komt vast nog wel een keer en pilates doe ik voorlopig maar even op een matje in m'n woonkamer, zonder al teveel klagen.

Foto's in volgorde: 1. Migrantwerkers lopen met zware bepakking bij een temperatuur van boven de 30 graden. 2. Migrantwerkers maken de gevel van een gebouw schoon. 3. Een migrantwerker rust uit. De gele laarzen zijn typerend schoeisel voor veel werkers hier. Ik heb me er al eerder over verbaasd. Zelfs in de bouw dragen ze het en dat bij tropische temperaturen. 4. Deze foto nam ik toen ik met Max vorige week door de buurt wandelde. Het gaat hier, voor alle duidelijkheid, om de oprit van 1 huis. Ik heb geen verstand van auto's, maar volgens Max zijn het dure exemplaren.


bronnen:

http://apmigration.ilo.org/news/singapore-and-foreign-workers https://www.scmp.com/week-asia/explained/article/3080466/how-did-migrant-worker-dormitories-become-singapores-biggest

https://www.todayonline.com/singapore/third-foreign-domestic-workers-singapore-debt-half-have-no-bank-account-report

44 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Danny