Zoeken
  • Dafne

Dark room in de metro

Wo 21 aug - Tweede verhuisdag. Ik kom om 9 uur aan in ons appartement aan de Fifth Avenue. Ik heb die ochtend paracetamol geslikt. Migrainepil in m’n tas, just in case. De verhuizers zijn er pas om 09.45, maar er is genoeg te doen. Ik slik alsnog een migrainepil. Ik voel dat ik eigenlijk zou moeten liggen, maar dat kan nu écht niet. De verhuizers moeten weten waar alles heen moet. De dag er voor hebben ze vooral dozen gesjouwd en meubels in elkaar gezet. Maar nu gaan ze alles uitpakken. Hoe meer ze uit de dozen halen hoe wanhopiger ik word. Wat een puinhoop! Heb ik dit echt allemaal meegenomen? Waarom wil Eus nou al die tuinmeubelen hier hebben? We hebben geen tuin. Wat moeten we met 5 fietsen? En waarvoor zijn al die winterkleren? Wat moet ik met al die jassen? En, in vredesnaam, waarom spreken deze gasten alleen Chinees en Maleis?

Ze vertrekken om 12.30 en laten een grote ravage achter. Ik ga liggen… De migrainepil blijkt niet te werken … Dan schiet ik omhoog. Ik moet naar huis! Huis? Ja, ons tijdelijke onderkomen in Winsland. Max komt zo thuis en ik moet terug zijn voordat ik écht te ver heen ben. Ik pak m’n tas en sleutels en loop naar het metrostation Sixth Avenue. Shit, ik had een plastic zak mee moeten nemen. Ik loop naar een baliemedewerker: ‘Sir, excuse me, please, Do you have a plastic bag? I think I‘ll have to vomit’. Tranen lopen over m’n wangen. Meerdere mensen van het personeel komen toegesneld… een man pakt me bij de arm ‘Mam, we have a dark room. You can lay down and rest?’ Ik loop volgzaam mee. Maar dan bedenk ik me: ‘No! I have to go home. My son is waiting for me. Thank you, sir, just a plastic bag.’ Ik word tot in de metro begeleid en krijg meerdere zakjes en een flesje water mee. Ik ga zitten, m’n hoofd maalt… Waarom ik? Waarom hier? En waarom in godsnaam nu? Dan zie ik, tegenover me, een vrouw zitten, zo’n 30 jaar oud, met een pop in haar handen. De pop heeft blonde vlechten, een roze jurk en zilveren schoentjes en huppelt op en neer. Een oudere vrouw, haar moeder?, zit naast haar met een arm om haar heen. De vrouw kraait van plezier, speeksel in haar mondhoeken. Ze schaterlacht en ik glimlach door m’n tranen heen. M’n zelfmedelijden is voor even helemaal weg. Ik moet in Newton overstappen op de rode lijn. Het gaat goed. In Somerset stap ik uit. Dan voel ik het aankomen… ‘Excuse me, mam, is there a toilet nearby?’ ‘No, there isn’t.’ Dan pak ik een plastic zakje en zoek een discreet hoekje in het metrostation.. Als ik bezig ben tikt iemand van het metropersoneel me op de schouder .. ‘Mam, are you okay?’ Kijk, daar hou ik nou van. Ze hebben hier humor. ‘No, not really’ antwoord ik. Hij begeleidt me naar het personeelstoilet. Daar kan ik rustig m’n ding doen. Dat lucht enorm op. Ik vervolg m’n reis naar huis en plof neer op bed. Daar lig ik twee dagen met gillende koppijn. Ik voel me zo alleen.


39 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

Danny