Zoeken
  • Dafne

Helemaal zat op Lazarus eiland

Bijgewerkt op: jan 13

Afgelopen week had Max herfstvakantie. Niet dat je hier iets merkt van een herfst, want het is het hele jaar door bloedheet. Hoe dan ook. Eus had ook een paar dagen vrij, dus besloten we een dagje naar het eiland Lazarus te gaan. Of eigenlijk had ik dat besloten, want je moet toch wat. Vrijdagochtend om half elf vertrokken we met de veerboot vanaf Marina South Pier naar St John's eiland dat met een weg over het water verbonden is met Lazarus eiland. Eenmaal aangekomen op St John's vroeg manlief waar de limousine bleef om ons naar Lazarus te brengen, maar helaas een limousine-service hebben ze niet. Het is de bedoeling dat je naar Lazarus loopt. Op Lazarus zijn mooiere stranden dan op St John's en het is er rustiger, omdat alle dikke Amerikanen het te veel moeite vinden om naar Lazarus te lopen. Op de eilanden zijn geen voorzieningen: geen restaurants, geen bars, geen winkeltjes, geen ligbedden, geen parasols, geen drinkwater en maar een heel enkel toilet, waar je je niet op waagt omdat je het moet delen met alle andere eilandbezoekers. Kortom je moet het nodige meeslepen. Dus daar liepen we, door de brandende zon met onze strandspulletjes, waaronder een koeltas met frisdrank, bier en boterhammen. Aangekomen op het strand konden we kiezen tussen vol in de zon, die net lekker hoog stond, of vlak naast het strand in het gras in de schaduw van de bomen. Omdat we geen parasol bij ons hadden kozen we voor dat laatste, hoewel ik een vermoeden had dat dit bij uitstek een geschikte plek voor cobra's is om een nestje te bouwen. Nog maar net neergestreken op onze handdoeken kreeg ik een zwarte wolk in het vizier.. Muggen. Geen nood, ik had anti-muggenspray meegenomen. Dus we gingen alledrie volgesprayt alsnog met een gerust hart zitten, ons niet bewust van de nabijgelegen mierenhoop met rode mieren, die bijten. Om 2 uur was manlief het helemaal zat, en dan bedoel ik niet van het bier, en liepen we, met jeukende bulten over ons hele lijf, terug naar St John's om de boot te nemen naar het vaste land.

Het eiland Lazarus heette vroeger Pulau Sakijang Pelepah. Dat is Maleis en betekent zoiets als 'Eiland van blaffende herten en palmen'. Op Wikipedia staat dat het onduidelijk is wanneer en waarom het eiland een andere naam kreeg. Nou, dat lijkt me niet zo moeilijk te raden. De Engelsen kolonialiseerden Singapore in 1824 en konden de naam van dat eiland natuurlijk helemaal niet uitspreken. Bovendien is er op het hele eiland geen hert te bekennen. En omdat er geen ruk te beleven valt ben je het eiland na een halve dag zat en een ander woord voor zat is: lazarus.



Tip: Wacht je op de boot om weer terug te varen naar Marina South Pier? Let dan goed op in welke rij je gaat staan. Boten hebben verschillende bestemmingen.

55 keer bekeken3 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar huis