Zoeken
  • Dafne

Its raining raincoats

Bijgewerkt: mrt 19

Sommige van mijn vrienden en familie vragen zich af wat ik hier zoal uitspook de hele dag. Nou, behalve sporten, hiken, wandelen, mediteren, klasseouder zijn en brood langsbrengen bij mensen in quarantaine, is dat: schrijven. Ik heb een aantal schrijfprojectjes en heb ook net een schrijfcursus gevolgd. Maar schrijven is een eenzame bedoening en wat doe ik als ik in een schrijfdip zit, zoals nu. Bovendien geeft het weinig stof voor m'n blog. Het is niet zo interessant om te schrijven over het schrijven. Door het schrijven ben ik ook veel thuis. Daardoor is zoonlief me gaan beschouwen als zijn persoonlijke assistent, iets wat ik natuurlijk zo snel mogelijk wil rechtzetten. Ik heb een werkvergunning voor betaald werk, maar het is lastig om parttime werk te vinden in Singapore en ik wil, als m’n schrijfprojecten zijn afgerond, eigenlijk als content writer aan de slag. Om die reden kijk ik voor nu uit naar vrijwilligerswerk.

De eerste organisatie waar ik mijn oog op heb laten vallen is Runninghour. Deze sympathieke hardloopclub bevordert de integratie van mensen met een verstandelijke of lichamelijke 'uitdaging'. Nee, dat noemen we geen 'beperking'. Als loopbegeleider train je samen met iemand die zo'n uitdaging heeft, bijvoorbeeld blind, doof of Down. Het is me op het lijf geschreven. Maar helaas zijn de trainingen op onhandige tijden: 's avonds en in het weekend, dus ik kijk nog even verder.


Via de American Women's Association kan ik ook vrijwilligerswerk doen. Ik ben al lid van deze club, dus hoef me alleen maar even aan te melden voor vrijwilligersklussen. Ik besluit te gaan voor Food for the Heart, soort voedselbank, en Willing Hearts Soup Kitchen, een organisatie die maaltijden bereidt en bezorgt bij arme gezinnen. Huh? Hoe zit dat? Singapore is toch één van de rijkste, welvarendste landen ter wereld? Klopt. Het heeft naar schatting zo'n 44 miljardairs en 270.000 miljonairs op een populatie van nog geen 6 miljoen inwoners. Het is niet corrupt, heeft een hogere levensverwachting dan Nederland en het modale inkomen ligt hier ook een stuk hoger. Echter, onder het laagje glitter en glamour schuilt ook bittere armoede, want niet iederéén is het gelukt om qua inkomen gelijke tred te houden met de economische en technologische groei en de prijsstijgingen. Singapore mag dan stinkend rijk zijn, er is tegelijkertijd een groot verschil tussen rijk en arm. Althans, dat valt mij als Nederlander op. Kom je uit Amerika, China, Rusland of Dubai dan valt je dat waarschijnlijk helemaal niet op. Het zwaarst getroffen zijn ouderen en migrantwerkers. Toegegeven, veel ouderen hebben het hier hartstikke goed. Ze hebben een riant pensioen, een indrukwekkend vermogen, een fulltime helper, een Rolls Royce met chauffeur en een vrijstaand huis. Maar er is dus ook een groep 70plussers die moet werken om hun niet-geïndexeerde pensioen aan te vullen, omdat ze anders domweg geen geld hebben voor de meest basale levensbehoeften: een bak rijst, de huur en een paar schoenen zonder gaten. Singapore is in de loop der jaren namelijk krankzinnig duur geworden. Daarnaast zijn het de migrantwerkers die het zwaar hebben. Zij moeten ook maar rond zien te komen in het excessief dure Singapore en velen worden door hun werkgever uitgebuit. Ik meld me aan bij Food for the Heart en de Soup Kitchen. Dan zie ik dat er een wachtlijst is. What the f**CK! Een wachtlijst om vrijwilligerswerk te mogen doen? Zijn ze gek geworden? Hoewel, het is eigenlijk niet zo vreemd. Het barst hier van de partners van werkende expats, die niet zoveel om handen hebben nu er niet gereisd mag worden. Die melden zich massaal voor vrijwilligerswerk.

Ik wijk uit naar de Netherlands Charity Association (NCA). Eens kijken of ik daar wél welkom ben. Deze in 1968 door Nederlandse vrouwen opgerichte organisatie zet zich ook in voor de minder bedeelden in Singapore. De NCA ondersteunt de volgende lokale initiatieven:

The Breadline Group is er voor ouderen en kansarmen, vaak met een beperking. Ze brengen maandelijks een bezoekje aan deze mensen om te kijken hoe het gaat en geven voedselpakketten en praktische hulp.

Good Shepherd is een opvangcentrum en praktijkschool voor tieners, vrouwen en moeders met hun kinderen, die het slachtoffer zijn van geweld en misbruik. Het centrum heeft een christelijke achtergrond, maar de deuren staan open voor iedereen ongeacht religie. Nou ja, je moet wel vrouw zijn en misbruikt.

H.O.M.E., Humanitarian Organization for Migration Economics, een naam die nergens op slaat, maar wel een mooie afkorting geeft, zet zich in voor buitenlandse vrouwen die als huishoudelijke hulp of kindermeisje werken en het slachtoffer zijn geworden van geweld, mensenhandel of dwangarbeid. Ze hebben een empowerment programma en geven gratis cursussen en juridisch advies.

Project Pari, onderdeel van de Zonta Club heeft als missie om gemotiveerde en ambitieuze meisjes uit arme gezinnen te ondersteunen bij het voltooien van hun middelbare school: financieel, zodat ze hun lunch en transport kunnen betalen, en doormiddel van workshops waarin ze praktische vaardigheden leren, zoals persoonlijke hygiëne en omgaan met geld.

Silra, Singapore Leprosy Relief Association, zet zich in voor ex-lepra patiënten. Ja, je leest het goed: lepra! Ik dacht ook dat dat helemaal niet meer bestond. Hier in de tropen komt deze besmettelijke infectieziekte dus gewoon nog voor. Geen Covid, maar Lepra.

Wat mij dan wel weer opvalt bij de NCA: Je moet vrouw zijn en minstens ziek, oud of gehandicapt om voor hulp in aanmerking te komen. Ik kan er niks aan doen, maar ik krijg dan automatisch medelijden met jonge gezonde mannen zonder beperking. Dat die soms ook hulp nodig hebben blijkt uit het initiatief ItsRainingRaincoats van Dipa Swaminathan. Deze welgestelde powervrouw uit India reed een keer langs een bouwplaats in Singapore en zag een groep bouwvakkers in de stromende regen staan. Ze besloot het aan te kaarten bij hun baas. “You bastard! Idiot! Are you out of your mind? Why don’t these guys have a raincoat?”, moet ze gezegd hebben of iets in die trant, misschien iets vriendelijker. Enkele dagen later reed ze langs dezelfde plek en hadden de mannen een regenjas aan. Haar verzoek was ingewilligd. Dit was het begin van ItsRainingRaincoats, een organisatie die opkomt voor de belangen van migranten die in de bouw werken. Nou heb je hier geen ruk aan een regenjas. Het is veel te warm. Je zweet je helemaal de tering, zeker als bouwvakker, maar dat realiseerde zij zich niet toen ze vanuit haar airconditioned stationwagen die mannen zag staan. Ze had moeten vragen om paraplu’s of een afdakje om onder te staan. Maar ze bedoelde het goed en daar gaat het om. Ze startte haar non-profit organisatie en met een groep vrijwilligers helpt ze de mannen nu op allerlei manieren. Ze delen afgedankte bidons uit, regelen simkaarten zodat ze naar het thuisfront kunnen bellen, financieren cursussen Engels, regelen een advocaat indien nodig. Wat een toffe club! Daar wil ik me wel voor inzetten!

Ondertussen heb ik ook een plekje bemachtigd bij de Soup Kitchen en ik heb besloten om te helpen bij de bingo voor ex-lepra patiënten, voor hen een maandelijks hoogtepunt. Daar kunnen ze altijd wel hulp gebruiken, heb ik gehoord. Kortom, ik ben voorlopig onder de pannen en met deze blog ben ik ook weer een beetje over m’n schrijfdip heen. Ja toch?



47 keer bekeken3 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Danny