Zoeken
  • Dafne

Ongelukje met hakbijl

Bijgewerkt op: mei 12

Deze week is het dan zover. Ik ga, via de American Women's Association (AWA), helpen bij Willing Hearts Soup Kitchen. Daar worden maaltijden bereid voor de minderbedeelden. Ik scrol nog even door de mail met 37 pagina's richtlijnen voor voedselhygiëne. Gelukkig zit er ook een video bij over hoe je in 20 stappen je handen moet wassen. Heel informatief.

Willing Hearts ligt midden in de wijk Geylang. Zover ik weet is dat het red light district. Ik krijg er echt zin in. Ik google nog wat informatie over Geylang. Het is de meest ruige buurt van Singapore, lees ik. Maar dit land is helemaal niet ruig, dus het zal vast wel meevallen. Eus geeft aan dat ik het beste met de taxi kan gaan, want het is, voor Singaporese begrippen, niet echt in de buurt. Met de taxi naar vrijwilligerswerk? Ben je gek? Ik neem de bus.


Aangekomen op de plaats van bestemming vind ik met moeite de ingang. Ik meld me bij Spring Sun, het AWA lid dat anderen begeleidt bij Willing Hearts en verontschuldig me dat ik 3 minuten te laat ben. Dan blijkt er van de anderen pas één gearriveerd. Een aantal komt zelfs helemaal niet opdagen. Dat snap ik wel. Bij de instructie, die kort van tevoren is gestuurd, stond dat je met korte, ongelakte nagels moet komen en dat je kleding vies kan worden. Reden genoeg voor sommigen om af te haken en zich, uit pure verontwaardiging, niet eens af te melden. Daar heb ik natuurlijk alle begrip voor.


Zonder met haar ogen te knipperen meldt Spring dat er die dag 9.500 maaltijden bereid moeten worden. We zijn met z'n zessen, dus dat wordt aanpoten. We worden naar de groente-snij-afdeling gebracht en opgesplitst. Grote opluchting, want er blijken meer mensen aanwezig om het eten klaar te maken. Allereerst moeten we Chye Sim snijden, een populaire Chinese bladgroente. Ik kijk naar de grote krat op de grond en glimlach. Dat moet wel lukken vandaag. Dan blijkt dat er verderop een hele container staat. We krijgen steeds een nieuwe volle krat groente. Logisch ook. Één krat bevat genoeg groente voor zo'n 100 mensen, dus we moeten bijna 100 kratten wegsnijden. De andere AWA leden hadden me al gewaarschuwd. Aan het eind van de dag staan de blaren op je handen. De glimlach verdwijnt van m'n gezicht en ik begin met een serieuze blik aan mijn snijtaak. Aan de tafel zitten twee andere AWA leden, een Amerikaanse van Chinees-Mongoolse afkomst en een Francaise. Tegenover me een dame die ik nog niet ken. Ik begin een praatje. Ze is Chinees en vraagt in gebrekkig Engels hoe lang ik nog moet. Eh, ik moet niks. Ik doe dit vrijwillig. Dan maakt ze me duidelijk dat zij dit moet doen om in aanmerking te komen voor een verblijfsvergunning. Community Service heet dat.


Na een uur snijden (en klagen) zijn mijn AWA-matties het beu. Ze willen afwisseling, laten alles uit hun handen vallen en vertrekken richting keuken. Heerlijk. Wat een rust. Ik blijf nog een uur snijden, maar krijg een stijve nek en kramp in m'n handen en besluit me af te melden bij de bazin van de groente-snij-afdeling: "Antie! I go kitchen. Can?", vraag ik in m'n meest vloeiende Singlish. 'Can, can', zegt ze. In de keuken doe ik een netje om m'n haar, was m'n handen zoals ik het geleerd heb, aan een gootsteen die zwart ziet van de schimmel en wil m'n handen afdrogen, maar besluit dat niet te doen als ik de handdoek zie. Een man gebaart me. Hij pakt een groot mes, meer een hakbijl en slijpt het met veel omhaal. 'Nee! Niet aan mij geven. Dat is vragen om problemen!', denk ik nog, maar ik zeg niks. Aan een tafel met drie Singaporese dames: een Chinese, een Indische en een Maleise moet ik blokken tofu in stukjes snijden. Dus weer een snijklus. Ik kijk naar de berg tofu en vraag me af of er ooit een eind aan komt. Er zit niks anders op dan flink door te hakken. In feite heb ik mazzel, want er staat geen vis op het menu vandaag. Ik probeer het tempo erin te houden, maar de vermoeidheid slaat toe. En dan gaat het mis. Ik wil wat gesneden tofu met twee handen, met de hakbijl nog in mijn rechterhand, in een bak doen en glij met m'n linker wijsvinger langs het snijvlak. Ik staar naar mijn vinger die hevig begint te bloeden. De Maleise, een moslima, springt op, pakt haar tas en tovert er een stapel tissues uit. Daarna komt iemand anders met een EHBO-kit aangesneld. Gelukkig is het al bijna tijd. Met m'n linkerhand in het verband en m’n rechterhand vol blaren bestel ik even later een taxi naar huis.




44 keer bekeken2 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar huis