Zoeken
  • Dafne

Ziekenhuis

Bijgewerkt op: 2 dagen geleden

Op een dag eind augustus stapt Max uit het zwembad en zie ik een enorm gezwel op z’n rug. Ojee. Het lymfangioom waar hij als 2-jarig jongetje in Barcelona aan is geopereerd is blijkbaar terug. De weken daarop klaagt Max dat hij er last van heeft. Hij heeft het gelukkig alleen op z’n rug, het is goedaardig en op zich onschuldig, maar we zien de bult zienderogen groeien en het ziet er ook allerminst fraai uit. We zijn het wel gewend met Max. Op het moment dat we voet aan land zetten in een of ander exotisch oord krijgt Max spontaan iets onder de leden. Omdat expats uiteraard niet onder het gewone gepeupel willen vertoeven, wordt ons nadrukkelijk aangeraden om naar een International Medical Clinic te gaan. Dat doen we, al was het maar om een wachttijd te ontlopen. Dokter Mélissandre Noël, een Canadese, verwijst ons naar een vooraanstaand vaatchirurg: Dr Sriram Narayanan, een Indiër. Heel internationaal allemaal. En zo komt het dat we op 1 oktober 2019 naar Gleneagles Hospital rijden voor Max’ operatie. We komen aan, stappen uit de taxi en zien op de parkeerplaats op rij twee Porsches, een McLaren, een Bentley, een Lamborghini en een Ferrari. Dat zijn hier in Singapore gemiddelde automerken. We stappen de lobby van het ziekenhuis binnen. Grote kroonluchters sieren het plafond. Verspreid over de ruimte staan goudkleurige fauteuils en terwijl we naar de Admission Office lopen zakken we weg in de fluweelzachte vloerbedekking. Eus, als man des huizes, vader en kostwinner, moet alle documenten ondertekenen. Uiteraard stellen we het ziekenhuis niet aansprakelijk voor álles wat er mis kan gaan. Dat zou ook zo overdreven zijn. Ze doen vast wel hun best. Door een oudere heer in driedelig kostuum worden we opgehaald en naar de Pediatric afdeling gebracht voor kinderen t/m 13 jaar. Daar wordt Max gewogen en opgemeten. 1 meter 81. Het rotjoch is me voorbij gegroeid! We worden naar z’n kamer gebracht. Natuurlijk, hoe kan het ook anders, hij heeft z’n eigen kamer en badkamer, met alles wat je in een gemiddeld vijfsterren-hotel verwacht aan te treffen. Het operatiehemd, met beertjes en parapluutjes er op, blijkt te klein en dus haalt de verpleegster een nieuw hemd voor ‘m, een voor volwassenen. De operatie verloopt voorspoedig en Max is binnen no time ontwaakt uit z’n narcose. Terug op de kamer heeft hij enorme honger. Voor de lunch bestelt hij een heldere bospaddestoelensoep, een biefstuk in stroganoffsaus met groene asperges en romige aardappelpuree en als dessert een chocolademousse in een krokant laagje chocola met aardbeien en bramen. Eus en ik delen een lunch, die per abuis twee keer wordt bezorgd. Het is een caesarsalade vooraf, waarin de gegrilde kip, croutons en dressing natuurlijk niet ontbreken en daarna een halve kreeft, maar omdat het dubbel geserveerd wordt dus twee halve kreeften én wilde rijst met kippedijnbeenfiletjes en paksoi en als dessert een mango sago met grapefruit. Max eet de helft van onze lunch op. Een normaal mens zou na zo’n maaltijd, vlak na een operatie met narcose, alles er weer uitbraken, maar Max niet. Helaas mag hij ’s middags alweer naar huis. Anders waren we ook nog voor het diner gebleven.

29 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

Naar huis